Η ΚΑΡΠΑΘΟΣ ΜΟΥ

     Η Παρασκευή 30 Μαΐου ήταν η ημέρα της ημερήσιας εκδρομής μας. Όπως και να το κάνουμε η αναμονή και μόνο μιας ημερήσιας εκδρομής προκαλεί μια μικρή αναστάτωση στο σχολείο. Όλοι περιμένουν αυτή τη μέρα και όσοι πλησιάζει τόσο πιο πολλή αργή. Μοιάζει με τραίνο που όσο πλησιάζει στο σταθμό, κόβει ταχύτητα και σου αυξάνει την ένταση. Όμως κάποια στιγμή φτάνει!

     Το πρωί της Παρασκευής στις 8:30 ήμασταν όλοι στο σχολείο έτοιμοι να ανεβούμε στα λεωφορεία και να ξεκινήσουμε για τον προορισμό μας, την Αρκάσα αρχικά και μετά το Λευκό. Έχω πάει πολλές φορές στην μέρη αυτά. Αν ρωτούσε ο πατέρας μου «Θέλετε να πάμε μια βόλτα ως την Αρκάσα ή το Λευκό;» σίγουρα θα απαντούσα : Τι να πάμε να κάνουμε εκεί; Δεν πάμε καλλίτερα στο πέντε επί πέντε; Όμως εκείνο το πρωινό τα μέρη αυτά φαινόντουσαν διαφορετικά. Μάλλον γιατί ήταν όλο το σχολείο μαζί.

     Ξεκινήσαμε. Πρώτος προορισμός ήταν η Αρκάσα. Επισπευτήκαμε το Μουσείο της. Και στη συνέχεια το εκκλησάκι της Αγίας Σοφίας όπου  είδαμε το δάπεδο με τα ψηφιδωτά. Στεναχωρήθηκα για άλλη μια φορά, που τα είδα. Κάθε φορά που πάω και τα βλέπω μελαγχολώ. Τα σκέφτομαι στον κορυφή της δόξας τους, τότε που τα πρωτοκατασκεύασαν βάζοντας όλο το μεράκι και την τέχνη τους οι καλλίτεροι τεχνίτες της εποχής. Το βλέπω και τώρα που είναι εγκαταλελειμμένο και έτοιμο να χαθεί για πάντα το αποτύπωμά του στο χρόνο.

     Μετά ήρθε η ώρα της θάλασσας. Πήγαμε στην παραλία του Λευκού όπου κάναμε μπάνιο και παίξαμε. Στις μία πήγαμε για φαγητό και μετά πάλι παιχνίδι στην παραλία ως της πέντε ώσπου ήρθε η ώρα να μπούμε στα Λεωφορεία και να φύγουμε.

Περάσαμε υπέροχα!

Tags: Εκδρομή