Η ΚΑΡΠΑΘΟΣ ΜΟΥ

Δευτέρα 10 Μαρτίου 2008

   Σήμερα ήταν η κατάλληλη ημέρα για χαρταετό. Εκτός από λιακάδα φυσούσε ένα ωραίο απαλό αεράκι που θα βοηθούσε τον χαρταετό μας να σηκωθεί. Εγώ σηκώθηκα πρωί για να κόψω ένα περιοδικό και να φτιάξω την ουρά του. Τα αδέλφια μου άργησαν να σηκωθούν από τα κρεβάτια τους, για αυτό μπορούσα άνετα να κάνω την δουλεία μου.

   Η κατασκευή του αετού είχε αναβληθεί από χθες για σήμερα, γιατί ήταν αργά και δεν προλαβαίναμε να κάνουμε τίποτε άλλο εκτός από το να βρούμε καλάμια για το σκελετό του. Μετά από λίγο σηκώθηκε ο πατέρας μου και τα αδέλφια μου. Έφαγαν γρήγορα γρήγορα το πρωινό τους και αρχίσαμε όλοι μαζί πια να φτιάχνουμε τον αετό μας. Έγινε πάρα πολύ μεγάλος. Οι κόλλες χαρτί που είχαμε αγοράσει δεν μας έφτασαν και ο πατέρας μου άρχισε να μουρμουράει ‘και μου το λέγε ο παππούς μου, δέκα να μετράς και μια να κόβεις’ . Έτσι όλοι αρχίσαμε να σκαρφιζόμαστε ιδέες για το τι μπορούμε να κάνουμε. Μια ιδέα ήταν να μικρύνουμε λίγο το σκελετό του αετού, όμως την απορρίψαμε γιατί θέλαμε να είναι πολύ μεγάλος. Μια άλλη ιδέα ήταν να βάλουμε αντί για χαρτί ύφασμα χαλώντας κάποιο σεντόνι. Όμως και αυτή τη λύση την απορρίψαμε γιατί μάλλον θα διαφωνούσε η μαμά και δεύτερο και κυριότερο δεν θα λέγονταν πια χαρταετός αλλά υφασμαετός ή αετοσέντονο. Τη λύση την έδωσε το σετ καλλιτεχνικών του μικρού μου αδελφού, του Αντώνη. Εκεί βρήκαμε ξεχασμέ

νες κάποιες κόλλες χαρτί και έτσι ο αετός μας ετοιμάστηκε.

   Ο ήλιος είχε φωτίσει όλο το Απέρι όταν τελειώσαμε. Έμενε μόνο να αποφασίσουμε που θα πάμε. Είπαμε να πάμε στο Φοινίκι όμως επειδή ήταν πολύ μακριά αποφασίσαμε να πάμε πάνω στο λόφο που βρίσκεται το εκκλησάκι της Υπαπαντής. Ευτυχώς που διαλέξαμε αυτό το μέρος γιατί ο αετός ήταν πολύ μεγάλος και δε χωρούσε μέσα στο αυτοκίνητο. Έτσι τον δέσαμε πάνω στη σχάρα και σιγά σιγά, για να μην τον σπάσει ο αέρας, φτάσαμε στον προορισμό μας.

   Πάνω στο βουνό φυσούσε αρκετά και κάτω από τα πόδια σου φαίνονταν από τη μια μεριά το Απέρι και από την άλλη τα Πηγάδια. Ήταν μια φανταστική εμπειρία. Τα πάντα ήταν καταπράσινα και τα αγριολούλουδα είχαν ανθίσει. Καθώς περπατούσαμε ανάμεσά τους και τα ανακατεύαμε με τα πόδια μας, ένα ποτάμι από μεθυστικές μυρωδιές ξεχύνονταν. Μου απέσπασαν κάποια στιγμή την προσοχή και ασυναίσθητα άρχισα να αναπνέω όλο και πιο βαθιά, λες και ήθελε να τις πάρω μέσα μου, μαζί μου. Όλα ταιριάζανε μεταξύ τους. Ακόμα και ο πολύχρωμος αετός μας που σηκώθηκε αμέσως και έφτασε τόσο ψηλά, ώστε φαίνονταν μόνο μια μικρή κουκίδα. Ήμασταν όμως μόνοι μας και όταν είσαι μόνο σου μια τέτοια μέρα δεν μπορείς να περάσεις καλά. Εκεί όμως που στενοχωριόμασταν, ήρθαν κάποιοι φίλοι μας και μετά κάποιοι άλλοι, και άλλοι… και έτσι ο ουρανός πάνω από το εκκλησάκι γέμισε χαρταετούς. Δεν το λέω για να περηφανευτώ αλλά είχαμε τον ποιο ωραίο και μεγάλο χαρταετό. Όμως υπήρξε και κάτι που με λύπησε. Ο χαρταετός που είχα φτιάξει για τον αδελφό μου δεν πετούσε και ο λόγος, όπως μου είπε ο πατέρας μου, ήταν το βάρος που έκανε τον αέρα ανήμπορο να τον σηκώσει. Παίξαμε με τους φίλους μου και τους χαρταετούς μας πολύ ωραία. Δυστυχώς όμως, όταν περνάς καλά ο χρόνος περνάει γρήγορα. Έτσι κατά της τρείς κατεβάσαμε τους αετούς μας και αφού χαιρετίσαμε τους φίλους μας πήραμε τον δρόμο της επιστροφής. Πριν όμως φύγουμε δώσαμε τον αετό μας σε έναν φίλο μου γιατί του άρεσε πολύ.

   Φτάσαμε στο σπίτι, όλοι κουρασμένοι. Φάγαμε τα σαρακοστιανά εδέσματα που είχαμε ετοιμάσει και εγώ πήγα για έναν μεσημεριανό ύπνο. Όταν ξύπνησα, το απόγευμα, έκανα επανάληψη τα μαθήματά μου και έπαιξα ποδόσφαιρο με τον πατέρα μου και τα αδέλφια μου. Δυστυχώς αύριο μας περιμένει το σχολείο!

Tags: Χαρταετός