Η ΚΑΡΠΑΘΟΣ ΜΟΥ

         Αίθουσες υπάρχουν σε πολλά κτίρια, οι πιο γνωστές όμως είναι του σχολείου.  Σε αυτούς τους χώρους  κατά τη διάρκεια του σχολείου τα μαθητούδια μαθαίνουν τα πρώτα τους γράμματα. 

         Φέτος, όπως και πέρσι, διδασκόμουν στην ίδια τάξη κι αυτό οφειλόταν στο ότι είχαμε και την ίδια δασκάλα.  Η αίθουσα μας είχε  είκοσι πέντε μαθητές. Μέσα της δεν κάναμε μόνο τα μαθήματα,  αλλά τις και γιορτές μας. Τα γενέθλιά αγαπημένης μας κυρίας Ελένης, τις πρόβες μας για τα θεατρικά μας και στο τέλος της τελευταίας μας χρονιάς το αποχαιρετιστήριο πάρτι στην κυρία μας. Την αίθουσα μας δεν την είχαμε μόνο για να μελετάμε αλλά και για να γιορτάζουμε και να χαιρόμαστε. Την σεβόμασταν. Πάντα προσπαθούσαμε να τη διατηρούμε καθαρή.

Ένα από τα πολλά που είχαμε κάνει ήταν μια ωραία και μεγάλη χειροτεχνία: μια τεράστια γη από χαρτόνι,  που πάνω της είχανε κολλήσει ο καθένας  μας από μία χώρα δικής του κατασκευής. Με πολλές άλλες κατασκευές  είχανε στολίσει τους τριγύρω τοίχους.

            Μέσα στην αίθουσα γνώρισα τους συμμαθητές μου. Παίξαμε , γελάσαμε, θυμώσαμε, διασκεδάσαμε, κουβεντιάσαμε και γίναμε φίλοι.

        Δυστυχώς όμως φέτος τελείωσα την έκτη τάξη και φεύγω για το Γυμνάσιο,  Ίσως δεν ξαναδώ την τόσο υπέροχη τάξη μας.  Όμως πάντα θα θυμάμαι την τάξη που μου πρόσφερε χώρο για  τα τελευταία χρόνια του Δημοτικού.

Tags: Αίθουσα, Σχολείο